”Mijn leven staat in het teken van uitdagingen”

Was u een gelukkig kind?
“Heel gelukkig! Ik was actief, altijd buiten. Daar viel altijd iets te beleven. We kwamen in huis om even te eten en dan zo snel mogelijk weer naar buiten. Voetballen, tennissen, kamperen in het bos, ondergrondse hutten bouwen waar we dan knakworstjes opwarmden. Het is een groot contrast met de jeugd van nu.”

Hoe zag het gezin waarin u opgroeide er uit?
“Mijn vader werkte bij bierbrouwerij De Leeuw als smid en onderhoudsmonteur. Een hele actieve man, voor de ondernemingsraad en het personeel. We waren met drie jongen en een meisje, een hecht katholiek gezin en een geweldig thuis. Heel positief, daar bewaar ik zulke goede herinneringen aan. Mijn ouders moesten hard werken, tijd voor vakantie was er niet. Om wat bij te verdienen voor onze studies, gingen mijn ouders jassen ophangen in het Paviljoen. We hadden het niet breed, maar mijn ouders konden ’toveren’ met dingen en het heel gezellig maken.”

Speelde religie een belangrijke rol in het gezin?
“Niet in de zin, dat het streng was. Gewoon, goed katholiek, je deed aan alles mee want dat was vanzelfsprekend.”

Hoe beleeft u dat nu?
“Ieder mens is religieus. Je bent allemaal op zoek naar zingeving, naar het doel van je eigen leven. De vorm waarin je dat beleeft is vaak iets tijdelijks, alles verandert. Dat zie je ook in het onderwijs, in de politiek. Denken aan wat er zou zijn na dit leven, de hemel, dat is niet iets dat me direct boeit. Maar geloof speelt een prominente rol in het leven, het is de ruggengraat van je dagelijks bestaan.”

Wat wilde u vroeger worden?
“Tja,….wat wilde ik worden? Heel veel, maar ik heb het denk ik nooit precies geweten als kind. Toen ik van de HBS kwam was ik de beste van onze afstudeergroep en iedereen verwachtte dat ik naar de universiteit zou gaan. Het was een gewetensconflict, want vanuit de situatie thuis dacht ik dat het beter was om maar zo snel mogelijk te gaan werken. Als steun voor mijn ouders. Ik koos daarom voor de menselijke maat en heb er geen spijt van. Ik ben er via de buitenbocht op eigen kracht ook gekomen. Ik doorliep de kweekschool in Heerlen en ben onderwijzer geworden. In 1973 ben ik, op de dag dat onze oudste Camiel werd geworen, gestart als docent aan de Pedagogische Academie in Heerlen. Naast deze fulltime baan heb ik cum laude de studie pedagogiek en onderwijsbeleid gevolgd aan de Katholieke Universiteit Leuven. In 1988 werd ik benoemd tot directeur van de sector Onderwijs van de Hogeschool Heerlen.”

Hoe bent u in het openbaar bestuur terecht gekomen?
“By accident, kun je wel zeggen. Toen ik stopte op de lagere school in Valkenburg kwam ik daar in het bestuur. De samenwerking met de gemeente bleek vaak zo moeizaam, dat we bedachten dat het goed zou zijn als er iemand van ons in de gemeenteraad zou komen. Bij wijze van weddenschap, onder het genot van een pintje na afloop van de vergadering, gaven we ons op. Ik had het toen veel te druk met m’n studie in Leuven, maar dacht: Ik zie wel waar het schip strandt. Mijn leven staat in het teken van uitdagingen. Bij de vergadering bleek ik niet op een verkiesbare plaats op de lijst te staan en dat vond ik niet erg. Maar het was een vreemde vergadering waar niemand de kar echt wilde trekken. Ik heb daarom m’n mond opengedaan en vroeg: waar zijn jullie eigenlijk mee bezig?. Toen ik de stemmingen volgden bleek ik op nummer 1 te staan. Ik heb die avond Ineke, m’n vrouw, wakker gemaakt en gezegd: Ik wordt lijsttrekker van het CDA en ik kan er niet meer vanaf, want er is al een foto gemaakt voor de krant!”

Toeval?
“Het is natuurlijk niet echt toeval, ik speel graag met vuur. Daardoor bleef er iets van het contact met ijn in 1971 gestorven vader in mij hangen. Hij was een superactieve man met veel talenten en humor. Hij hield