Goedkeuring 'superWifi' nabij. Onenigheid lijkt bijgelegd

Huidige draadloze netwerken halen – wederom theoretische – snelheden van respectievelijk 11 Mbit (802.11b) en 54 Mbit (802.11g). Vooral de laatste standaard is binnenshuis acceptabel, maar nog altijd geen concurrent voor bekabelde netwerken. Dat moet met 802.11n gaan veranderen.

De snelheidswinst wordt behaald door het gebruik van meerdere antennes tegelijk (Multiple-Input Multiple-Output of MIMO) en een geavanceerde samenvoeging van datastromen binnen dezelfde bandbreedte – de Orthogonal Frequency-Division Multiplexing of OFDM.

De standaard voorziet verder in een betere prestatie over grotere afstanden, maar 802.11n is bedoeld voor kantoor of thuis. Breedband over kilometers afstand kan geleverd worden door WiMAX. De ‘vaste’ standaard werd in juni 2004 bekrachtigd. Een nieuwe WiMAX-variant voor mobiele toestellen werd in december 2005 goedgekeurd.

Het was lange tijd onduidelijk of er überhaupt overeenstemming zou worden bereikt over één standaard. Bedrijven als Intel en netwerkspecialist Airgo Networks ruzieden over de te volgen koers, wat tot incompatibiliteit in hardware dreigde te leiden. Midden vorig jaar liepen de onderhandelingen zelfs compleet stuk.

Volgende week zal naar verwachting een specificatie worden vastgesteld waarin de meeste fabrikanten zich kunnen vinden. Het betekent dat gecertificeerde 802.11n-apparatuur, die tegen juni 2006 wordt verwacht, probleemloos met elkaar zullen kunnen praten. De officiële goedkeuring door de internationale standaardenorganisatie IEEE volgt tegen 2007.

Deze ‘gedachteloze compatibiliteit’ tussen huidige Wifi-apparatuur is de hoofdreden voor het succes van draadloze netwerken. “De fragmentatie van de afgelopen tijd was slecht nieuws voor de markt”, aldus een opgeluchte Mike Pellon, die voor Motorola standaarden volgt.