Bewaarplicht vanaf 2007 ingevoerd. Kosten voor de consument

Het besluit is niet onomstreden: lange tijd werd gesteggeld over de duur van de opslag, welke gegevens nu precies worden bewaard en wie de rekening van de technische uitvoering mag betalen.

De EU-lidstaten mogen nu zelf bepalen of ze de gegevens voor de minimale periode van zes maanden of maximale termijn van twee jaar willen bewaren. De opslag van gegevens moet politie-instanties helpen in de strijd tegen internationaal terrorisme en ‘ernstige misdaden’.

De huidige EU-voorzitter Engeland wilde per se nog deze ambtsperiode een beslissing. De Britse minister van Binnenlandse Zaken Clarke geeft in januari het roer over aan zijn Oostenrijkse evenknie.

De 25 lidstaten gaan vanaf juli 2007 bijhouden wie op welk moment via telefoon, gsm of internet met elkaar hebben gesproken. Een voorstel om ook alle mislukte of niet correct verbonden gesprekken bij te houden, haalde het niet: individuele lidstaten mogen daarover zelf beslissen.

Het gaat bij de opslag niet om inhoudelijke informatie van (chat)gesprekken of opgevraagde sites en verstuurde mailtjes, maar informatie over deze zaken. Dat vertegenwoordigt nog altijd een enorme hoeveelheid data, waarvan privacy-voorvechters en telecombedrijven betwijfelen of die ooit bruikbaar ingezet zal kunnen worden.

Tegenover het ANP verklaart GroenLinks-europarlementariër Katalijne Buitenweg: “De speld waar je naar zoekt, maak je niet groter, maar de hooiberg waarin je moet zoeken wel.” Andere parlementariërs hebben vragen over de technische beveiliging van de aan te leggen databases.

Ook werd – in het verleden – door het EP bezwaar gemaakt tegen het idee dat iedereen door de bewaarplicht verdacht is tot onschuld bewezen is, wat in strijd is met de juridische grondgedachte. De kosten van de bewaarplicht loopt in de honderden miljoenen euro’s, waarvoor geen speciale compensatie komt. Telecom- en internetbedrijven zullen deze kosten zeer waarschijnlijk doorberekenen aan hun klanten.