Uitleg DVD

Binnen deze kennisbank categorie kunt u:

Een Digital Versatile Disc (dvd) (soms foutief Digital Video Disc genoemd) is een schijfje met een diameter van 12 centimeter waarop met behulp van optische technologie digitale gegevens duurzaam kunnen worden opgeslagen. De dvd wordt zowel gebruikt voor het distribueren van speelfilms als voor het distribueren en opslaan van computersoftware en gegevens. Het is de opvolger van het VHS-videosysteem. In computers is het de opvolger van de cd-rom-technologie (inclusief cd-r en cd-rw) in combinatie met het gebruik van het video-cd formaat. Of de dvd ook de audio-cd zal vervangen is nog niet duidelijk aangezien er ook de Super Audio Compact Disc bestaat als alternatief voor de dvd-audio.
De opslagcapaciteit van het meest voorkomende formaat dvd is 4,7 gigabyte (in werkelijkheid rond de 4,35 gigabyte). Deze dvd kan ongeveer 120 minuten beeld en geluid van bioscoopkwaliteit bevatten, ofwel het equivalent van ongeveer 1.360.000 getypte vellen papier. De eenheidssnelheid (1x) voor het lezen van een dvd is 1,38 megabyte per seconde.

Er kunnen drie typen dvd’s worden onderscheiden:

  • voorbespeeld: na productie niet beschrijfbaar
  • beschrijfbaar: één keer beschrijfbaar met een dvd-recorder
  • herschrijfbaar: meerdere keren beschrijfbaar met een dvd-recorder

De opmars van de dvd werd in 2003 nog gehinderd door:

  • de relatief hoge prijs van de dvd-recorders, en
  • de strijd tussen fabrikanten om de standaard voor het formaat voor beschrijfbare en herschrijfbare dvd’s.

In 2004 is alleen het tweede punt nog van toepassing, aangezien de dvd-recorders aanzienlijk goedkoper zijn geworden, zowel de zogenaamde stand-aloneversies als de dvd-recorders voor gebruik in of bij een computer.
De voorbespeelde dvd’s worden op dezelfde manier geproduceerd als cd’s: met een stamper worden kleine putjes in een plastic schijf gedrukt, waardoor een patroon van minuscule putjes ontstaat. De spoorbreedte, de afmetingen van de putjes en de onderlinge afstand zijn kleiner dan die van een cd. Een dvd heeft 1,6 gegevenssporen per micrometer, tegenover 0,74 op een cd. De technologie van de dvd-speler en de dvd-recorder is vergelijkbaar met die van de cd; er wordt echter een laser gebruikt met een kortere golflengte en een sterker objectief, waardoor kleinere details gelezen kunnen worden.


Geschiedenis


In 1990 ontwikkelden Toshiba en Time Warner een opvolger van de succesvolle Compact Disc (CD), genaamd SuperDisc (SD). De ontwikkelaars van de Compact Disc, Philips en Sony, wilden de gunstige marktsituatie, (lees: grote royalty inkomsten), niet verstoren met een opvolger, en keken de kat langdurig uit de boom. Op het Philips’ Natuurkundig Laboratorium werd door de deskundigen echter al diep nagedacht over een opvolger. In 1994 presenteerden Philips en Sony de MultiMedia CD (MMCD). De capaciteit (speelduur) van SD was aanzienlijk hoger, namelijk 5 in plaats van 3.6 Gbyte, dan die van MMCD, echter de MMCD zou meer compatibel zijn met CD. Beide kampen namen hun posities in en het zag er naar uit dat de ‘formatenoorlog’ van VHS en Betamax zou worden herhaald. Na verloop van tijd zagen Philips en Sony in dat hun voorstel het niet zou halen, en men gooide de handdoek in de ring door Toshiba’s SD formaat te accepteren, op één uitzondering na: men wilde beslist niet de fysieke broncode van SD in de gezamenlijk standaard. Philips/Sony drongen sterk aan op de broncode, EFMPlus, die Kees Schouhamer Immink had ontworpen voor de MMCD, omdat die het mogelijk maakt de bestaande CD servo technologie toe te passen. De president van IBM, Lou Gerstner, assisteerde in de onderhandelingen tussen de twee kemphanen, en adviseerde de broncode EFMPlus te accepteren. Uiteindelijk gingen de elektronicafabrikanten overstag en accepteerden ze deze modificatie. De gezamenlijke standaard, DVD, werd in september 1995 beklonken. De capaciteit van DVD is 4.7 Gbyte in plaats van de oorspronkelijke 5 Gbyte daar EFMPlus 6 procent meer overhead nodig heeft om de betere speelbaarheid te garanderen. Teleurgesteld in de verdeelsleutel van de DVD royalties, begonnen Philips en Sony al binnen een jaar aan de ontwikkeling van de Blu-Ray Disc, die acht jaar later, in 2003, door Sony op de markt werd gebracht.


Formaten


Vanaf 2003 zijn er zes verschillende formaten:

  • dvd-rom (voorbespeeld)
  • dvd-ram (herschrijfbaar)
  • dvd-r (beschrijfbaar)
  • dvd-rw (herschrijfbaar)
  • dvd+r (beschrijfbaar)
  • dvd+rw (herschrijfbaar)

Sinds 2004 zijn er ook dual layer schijfjes te verkrijgen en schrijvers die dit ondersteunen. Deze schijfjes bevatten twee beschrijfbare lagen, waardoor de capaciteit sterk is toegenomen. De schijfjes kunnen dus twee kanten en twee lagen hebben. De opslagcapacteit wordt bepaald door het type. Er

  • DVD-5: single sided (enkelzijdig), single layer (een laag), 4,7 gigabyte (GB), of 4.,8 gibibyte (GiB)
  • DVD-9: single sided , dual layer (twee lagen), 8,5 GB (7,92 GiB)
  • DVD-10: double sided (dubbelzijdig), single layer op beide kanten, 9,4 GB (8,75 GiB)
  • DVD-14: double sided, double layer op een kant, single layer op de andere kant, 13,3 GB (12,3 GiB)
  • DVD-18: double sided, double layer op beide kanten, 17,1 GB (15,9 GiB)

Onderscheidende kenmerken van de formaten zijn:

  • De beschrijfbaarheid en herschrijfbaarheid.
  • Het schrijfproces.
  • De wijze van formatteren. Dat wil zeggen: de wijze waarop het opslaggebied is verdeeld in segmenten en partities. De formattering helpt de dvd-speler bij het snel vinden van een specifieke plaats op de dvd en het helpt de dvd-recorder om gegevens zo efficiënt mogelijk op te slaan.
  • De maximale opslagcapaciteit, die kan variëren van 2,6 tot 9,7 Gigabyte.

De dvd-rom kan in vrijwel alle spelers worden afgespeeld. De dvd-ram leek een kansrijk formaat voor computertoepassingen, maar lijkt door de ontwikkelingen te zijn ingehaald. De dvd-r/rw en dvd+ r/rw vormen twee concurrerende kampen. Dvd’s zijn niet zonder meer uitwisselbaar tussen beide kampen, tenzij de speler beide formaten ondersteunt. De dvd+rw is geschikter voor computertoepassingen, terwijl dit formaat net als de andere formaten geschikt is voor films. De dvd+rw is het meest kansrijke formaat om de algemeen geaccepteerde standaard voor computertoepassingen te worden. Dit formaat wordt ondersteund door invloedrijke bedrijven als Apple, Microsoft, Dell, Hewlett-Packard, Mitsubishi, Philips, Ricoh, Sony, Thomson en Yamaha.
Intussen wordt reeds druk gesleuteld aan de opvolger die een blauwe laser i.p.v. een rode laser gebruikt. In 2005 zijn twee kampen ontstaan die vechten om de uiteindelijke opvolger van de dvd te worden. Dit zijn Blu-ray, gesteund door een groot aantal bedrijven waaronder Philips, Sony en Apple. Aan de andere zijde is er HD-dvd, gesteund door Toshiba en NEC.
Door onder meer de kortere golflengte van blauw licht en verdere verbeteringen zou deze uiteindelijk meer dan 30 gigabyte aan gegevens kunnen bevatten. Dit zal nodig zijn om speelfilms in de nieuwe “hoge definitie” norm op te slaan.
De Blu-ray disc en HD-dvd zijn halverwege 2007 op de consumenten markt gekomen, films worden vaker op dvd en op Blu-ray of HD-dvd uitgebracht. Het is nog niet duidelijk wat de nieuwe standaard gaat worden.


Regiocode


Dvd-films kunnen een regiocode bevatten, die aangeeft op welk gebied de film gericht is. De standaard voor commerciële dvd-spelers schrijft voor dat de spelers alleen dvd’s met hun eigen regiocode mogen afspelen. Hierdoor kunnen de filmmaatschappijen, om commerciële en logistieke redenen, de vrijgave en prijzen van dvd’s in verschillende delen van de wereld beheersen. Veel dvd-spelers negeren echter de regiocode, of kunnen hiervoor worden aangepast. In de Verenigde Staten is dat verboden. De regiocode voor Nederland en België is 2.

Regiocode
Gebied
0
Afspeelbaar in alle regio’s
1
Verenigde Staten, Canada
2
Europa, Groenland, Zuid-Afrika, Lesotho, Swaziland, Japan, Egypte en het Midden-Oosten
3
Zuidoost-Azië, Zuid-Korea, Hongkong, Indonesië, Filipijnen, Taiwan
4
Australië, Nieuw-Zeeland, Mexico, Centraal-Amerika, Zuid-Amerika,
5
Rusland, andere voormalige landen van de Sovjet-Unie, Oost-Europa, het Indiase werelddeel, Mongolië, Afrika
6
China
7
Gereserveerd voor toekomstig gebruik
8
Internationale gebieden zoals vliegtuigen, schepen etc.

Regio Code 0 correspondeert niet met een regio, maar geeft aan dat een dvd in alle spelers moet kunnen worden afgespeeld. Er kwamen regio-0-spelers op de markt die elke schijf afspeelden. De filmmaatschappijen reageerden hierop door dvd-schijven te maken die niet in regio-0-spelers kunnen worden afgespeeld.

Toepassingen


De DVD wordt voor allerlei toepassingen gebruikt.

  • Ten eerste wordt de DVD gebruikt voor het opslaan van films. Tegenwoordig kan men elke film die in de bioscoop heeft draait gemakkelijk op een DVD kopen.
  • Ten tweede kan men DVD’s gebruiken voor het registeren van concerten. Maar DVD’s worden voor nog veel meer toepassingen gebruikt.
  • DVD’s worden ook gebruikt voor het opslaan van muziek, deze toepassing is echter gezien het grote opslagvermogen van de DVD niet populair.
  • Ten vierde kunnen DVD’s worden gebruikt voor het opslaan van Foto’s.
  • En als laatste kunnen DVD’s worden gebruikt voor het opslaan van grote hoeveelheden gegevens zoals computerspellen en data.

LinkedInTwitterGoogle+Facebook

Gebruikers die hebben bijgedragen aan deze kennisbank pagina:
Project
management
Online
marketing
Search engine
optimization
Search engine
advertising
Social media
marketing
Web
analytics
  • ICTloket.nl | Netwerkevenementen, Online Marketing en Projectmanagement
  • | ©2017 ICTloket.nl     Privacy Statement